• Standaard header

IRONMAN KALMAR, ZWEDEN 2019

Geplaatst op 26-08-2019

IRONMAN KALMAR 2019

Met alle focus op de racedag moet alles kloppen om maximaal te kunnen presteren. Eénmaal aan deze sport begonnen wil je alleen maar beter en sneller worden in ieder onderdeel, ik althans wel. Er zijn er ook die de triatlon éénmalig doen om hem van hun bucketlist te schrappen. Klaar ermee en nooit meer. Gelukkig is dat bij mij anders. Vandaag doe ik mijn 2e hele triathlon en direct na het finishen zie ik de mogelijkheden voor verbetering. Volgend jaar moet hij nog sneller! Volgend jaar gaat hij sneller!

Zo’n racedag is trouwens niet mogelijk zonder de volledige medewerking en steun van je gezin. Je kan je namelijk heel snel verliezen in deze sport en heel veel trainingsuren en daarmee je verantwoordelijkheid thuis ontlopen. Door hele duidelijke afspraken te maken over wanneer en hoeveel er getraind wordt is dit bij ons geen issue. De les van vorig jaar was minder trainen maar kwalitatief beter en harder. Het resultaat laat zien dat dit gewerkt heeft. Meer trainen is niet altijd beter maar, meer kwaliteit in je training stoppen is altijd beter.

Alle respect, dank en liefde naar mijn kanjers voor het mogelijk maken, het ondersteunen en aanmoedigen tijdens de race(s). Met hen aan mijn zijde is opgeven nooit een optie. Ik zal finishen, wat er ook gebeurt!


De dag voor racedag
Zoals bekend hebben we er een echte roadtrip van gemaakt. Iedereen in de camper, op naar Kalmar in Zweden om daar letterlijk op de kade te staan op 100 meter van de start. Deze plek had Peter (mijn oom) vorig jaar ook al en dit jaar stonden wij ernaast met de campers. Woensdagavond laat kwamen we aan en donderdags hebben we niets gedaan behalve chillen en eten en wandelen. Op vrijdag, de dag voor racedag, hebben we samen nog 40km gefietst en 2km gezwommen, 3 locale rondjes met wat stukken uit het loopparcours en fietsparcours. Het zwemmen, mede door de wind en golven, hebben we beperkt tot de laatste 1km tot de finish en weer terug. Deze inspanning volgde na 4 dagen complete rust na onze trip naar Ibiza, en deed me beseffen dat ik stond te popelen om te mogen starten. Morgen is het zover.
Het mooie aan de Triathlon sport is dat iedereen tegen zichzelf racet en in de race tegen leeftijdsgenoten. Peter doet mee in de 55-60 jaar klasse en ik in de 45-49 jaar klasse.

Nog voordat wij gaan racen doen onze meiden mee aan de IRONKIDS. Ook hier wordt er in leeftijdsgroepen gewerkt. Joyia en Joly komen samen uit in de 10 - 11 jarige groep. Vandaag doen zij het en ik morgen. Ze rennen 1500 meter door de stad. Ik zie de spanning op hun gezichten. Eerst een ontspannen dansje om goed opgewarmd te worden, dan aftellen in het zweeds en gaan! Ze rennen alsof hun leven ervan af hangt. Joyia finisht in 9 minuten en Joly iets later. Mega trots beloof ik ze morgen, net als Joyia zei: "Ik wilde stoppen maar, mijn benen bleven maar doorgaan!" zelf ook door te gaan en niet te stoppen.

Racedag
Slapen voor een wedstrijd is nooit echt aan de orde. Ik wil absoluut voorkomen dat ik me verslaap en zet daarom 2 wekkers. Omdat ik ook niet wil dat ze afgaan om 5:00 uur, lig ik meer met mijn ogen dicht zo stil mogelijk op het bed, dan dat ik echt slaap. Nog voordat ze af konden gaan heb ik alles uitgezet om de rest door te kunnen laten slapen. Niet dat dit lang kon want, om 7:00 uur exact zou er op 25 m vd camper een kanon afgeschoten worden als startschot voor de Pro’s. Goedemorgen dan zeker wakker , so let’s race!


Nog voordat de echte wedstrijd start mag je nog even bij je fiets. Deze moet je de avond van te voren inleveren en staat dan tussen 3000 andere fietsen. Een snelle rekensom leert dat, met de gemiddelde fiets van 5K, dat er voor minimaal €15 miljoen aan fietsen klaar staat om bereden te worden. De avond ervoor heb ik slechts een handdoek in mijn ren- en fietstas gedaan en in de wisselzone opgehangen. Stel het gaat regenen dan wil je niet dat je kleding al nat is voordat je begint. Daarnaast vind ik het een stuk prettiger om dit als laatste aan te leveren. Hoe langer je alles zelf onder controle hebt hoe beter.

Met nog 15 minuten te gaan loop ik van de fietsen naar de kade voor het zwemonderdeel. Iedere triatleet weet inmiddels in welke apocalyptische wereld je je dan begeeft. Alleen maar mannen en vrouwen in zwempakken, badmutsen en zwembrillen op. Dit ziet er altijd heel komisch uit. Een lokale invasie van kikvorsmannen en -vrouwen. Doet me denken aan de halve Triathlon in Klazienaveen waarin iedereen nog 2 km met de bus werdt vervoerd naar de start. Wie daar niet wist wat er aan de hand was, moet wel een paar keer in zijn ogen hebben gewreven, bij het zien van een bus vol van deze buitenaardse wezens.

Terug naar Kalmar, in het startvak van 1:10 gaan staan. Je moet namelijk een keuze maken en met de trainingen van het afgelopen jaar en vooral de techniektraining van Hylke Sietzema moest ik minimaal 7 minuten sneller kunnen zwemmen dan vorig jaar. Samen met Peter start ik en we duiken in het water. Het is een kalme zee en vanuit de haven zwemmen we eerst zo’n 500 meter naar buiten. Het is al meteen duidelijk dat dit vak veel te druk en te langzaam is. Mijn tactiek is heel simpel; hartslag zo laag mogelijke houden terwijl ik 3800m de voeten volg (en af en toe aantik) van Peter om naar de streep te worden geleid. Ik weet dat ik wel hard kan zwemmen maar nooit echt in een mooie rechte lijn. Dat heeft vooral te maken met het maar aan één kant ademen. Als het uitzicht op één kant naar een kade of wal is, is dat normaal geen probleem maar, richting de open zee is er geen zijwaartse oriëntatie. Daarom voeten volgen en vooral niet in het gezicht getrapt worden.


Als je niet de allereerste bent in het water, is het altijd een kwestie van achter je voorganger aan zwemmen of zelf je baantje trekken. Wanneer je iemand volgt op 20 cm afstand van zijn trappende en spartelende benen, dan zweef je letterlijk meer in een met luchtbellen gevulde omgeving. Dat scheelt minstens 10-20% aan energie en dat is snel verdiend.


Omdat deze groep te langzaam is besluit  mijn zwemhaas naar buiten te gaan. Zo zwemmen we meer uit de stroom mee in ons eigen tempo. De extra meters nemen we voor lief maar, we gaan in ieder geval harder dan de rest. Onder mij, heel goed zichtbaar in het heldere water, zoeft de bodem voorbij. Dit is absoluut de lekkerste zwemervaring ooit. Af en toe glijd mijn badmuts af waardoor ik even moet vertragen om hem weer strak over mijn hoofd te trekken. Een paar keer is dat even spannend want, je vertraagt en moet na een paar seconden weer versnellen om aan te haken. De vraag is dan of je wel weer bij de juiste benen aansluit. Dat is gelukkig het geval en ik zwem weer verder. Core stijf, benen in de Moonwalk en de armen malen ritmisch in het water. Breed insteken, elleboog hoog, pols inklappen, vingers bij elkaar, water pakken en met de onderarm haaks doorhalen. Goed uitstrekken zodat je jezelf wegduwt. Het draait allemaal prima. Soms merk ik dat bijna over Peter heen zwem. Beetje gas terug. Het voelt heerlijk wetende dat je harder kan maar nu is inhouden beter: Lekker cruisen en energie besparen voor het fietsen.

Op de kade staan de letters KALMAR met daarachter het publiek. Ik kijk op uit het water terwijl ik honderden armen om mij heen zie slaan. Dit beeld is uniek en zal ik nooit vergeten, WAANZINNIG! (Later zie ik een soortgelijk beeld terug in de tracker app van IronMan) De laatste 2km zijn langs bij de kade. Ik hoor Peter “Agaath, Agaath!” roepen. Ik switch snel van rechts ademen naar links ademen en steek mijn linkerarm langer even hoger uit het water dan normaal. Ik kijk opzij en zie de dames op de kade staan. Ze zien ons en zwaaien terug. Magisch moment nummer 2 tijdens het zwemmen wat ook nog eens op een foto vast is gelegd, WOW.

We zwemmen verder en komen steeds dichter bij de mensen. We zwemmen onder een voetgangerbruggetje door waarbij de mensen op minder dan 1 meter afstand boven ons staan. Nog 1 bocht naar links en dan het laatste stuk van 1 km naar de finish. Het water is hier een stuk troebeler omdat het lager is en de grond komt hierdoor flink los door al dat gemaal in het water van die duizenden armen. Het laatste stuk versnel ik toch iets om wat tijd te winnen en verlaat via de schuine loopplank het water. Benieuwd naar mijn tijd zoek ik mijn horloge. 1:07:35, dat is 11 minuten en 2 seconden sneller dat vorig jaar! Dat geeft je ineens vleugels dus kom maar op met die wissel en het fietsen.

Voor volgend jaar is 1 ding zeker; Starten in de 0:55 min groep.
Na ruim 3900 meter komen we beiden tegelijk aan. Deel 1 van de race is voltooid en op naar het fietsen.

 

Na het zwemmen is er nog een wissel van zwemmen naar fietsen en aangezien ik mijn fietsbroekje al onder mijn zwempak aan had, hoefde ik alleen maar het zwempak uit te trekken en mijn fietsshirt aan te doen. Het hele jaar had ik al geoefend met het fietsen zonder sokken dus, die hoeven niet aan, dat scheelde weer tijd.
Kleding gewisseld en op naar rij O en het 2e rek vanaf deze kant. Altijd spannend of je goed zit, dat blijkt het geval te zijn. Later bij terugkomst van de fiets kom je vanaf de andere kant aan, en dan is het het één na laatste rek. Dat is pas voor later, nu eerst 180km fietsen. Laatste check is of mijn fietscomputer, Polar V650, mijn hartslag en de PowerTap goed geconnect zijn en alle waardes weergeven. Gelukkig blijkt dat het geval te zijn. Mijn hartslag, cadance en wattage worden weergegeven. Dit zijn mijn belangrijkste waardes waar ik het hele jaar mee getraind heb. Ik loop tot de startstreep met mijn fiets aan de hand, Peter direct achter mij en ik spring erop zoals een volleerd Kozakken rijder zijn paard bespringt. De gedachte dat ik hier misspring flitsen even door me gedachten maar, ik zit, klik mijn schoenen in en ben weg.

De dag ervoor hadden we al een klein stukje gefietst en toen riep ik dat we kop over kop moesten gaan om het tempo hoog te houden. Natuurlijk houden we de verplichtte 12 meter afstand tussen beide om geen penalty (tijdstraf) te krijgen.

Samen fietsen we naar het eiland Öland, waar de eerste 100 km gefietst moeten worden. Via de iconische Ölandbrug, 6072meter lang en ooit de langste brug van Europa, laten we Kalmar achter ons. Na ongeveer 10 km rijden zijn we op het eiland. Hier steekt, waar we voor gewaarschuwd waren, een kopwind op. Niet erg hard maar, genoeg om mijn snelheid te doen verlagen t.o.v. die van Peter. Langzaam zie ik hem wegrijden terwijl ik 33km/p.u. trap. Geen stress nu maar op de juiste hartslag (70%) blijven fietsen, om de 20 minuten de juiste hoeveelheid voeding tot me nemen en later weer aanhaken. Nu vooral geen onnodige druk op de benen zetten. Zo gedacht en gedaan. Na zo’n 40km tegenwind bereik ik de onderkant van het eiland. Een klein klimmetje omhoog volgt nog om op de kopse kant nog wat meter te maken. Uiteindelijk rij ik aan de andere kant van het eiland terug richting Kalmar. Ik zie de meesten even gas terugnemen om op adem te komen en even wat eten. Met de wind in de rug kom ik in mijn element. Om sommige stukken tik ik de 50km/ p.u. aan en eet en drink nog steeds strak om de 20 minuten terwijl ik anderen blijf inhalen.

Na 80 km haal ik Peter in, verlaag mijn snelheid iets en rijden we weer, zoals eerder, samen verder. Terug op het vasteland draai je dichtbij de wisselzone, een rotonde op langs veel publiek om. Wat een prachtige plek waar rijders en publiek even heel dicht bij elkaar zijn. Er is nog gewaarschuwd bij de briefing: bij de rotonde trapper omhoog om valpartijen te voorkomen. Het klinkt zo logisch maar, blijkt toch nog te gebeuren. De bocht omgaan met je trapper omlaag. Het gevolg is dat je trapper de grond raakt en je eventueel languit gaat. Trapper omhoog dus en je bocht maken. Na de rotonde gaan de volgende 50 km daarna lichtelijk omhoog.

De strakke rechttoe rechtaan wegen hebben hier plaats gemaakt voor wat smallere en bochtrijke wegen. Allemaal nog heel goed te doen. Bijzonder is het feit dat er op de hele route zo veel mensen staan. De gedachte dat dit voor hun een soort Koningsdag is komt vaak bij me op. Over het hele parcours zie je constant mensen, relaxed in hun tuin zittend, langs de weg en zwaaiend naar die duizenden fietsers die als een lint voorbij komen. Er is bijna geen 100 meter waar je niemand ziet. Dit is ook waarom deze IronMan bekend staat: een snel vlak parcours met veel publiek (lees: geweldig uitzinnig publiek) Op de briefing de avond ervoor vertelde de spreker dat zijn Amerikaanse collega geschokt was van deze IronMan in Europa. Zijn reactie was: “Oh my god, it’s bigger here than in the United States!” Daar aan de overkant is dus niet alles groter, blijkt maar weer eens.

Terug naar de race waar het parcours licht glooiend is. Goed opletten want er zitten wel een paar scherpe bochten in. Gelukkig word je daar op tijd voor gewaarschuwd. Blijven focussen en vooral niet lek rijden. Ik merk dat mijn ademhaling heel kalm en rustig is. De langere uitademingen die ik dit jaar als een soort mantra in mijn trainingen heb geïmplementeerd werken perfect. De benen voelen heel goed en bij 150 km is het letterlijk 180 graden draaien en terug rijden. De laatste 30 km gaan meer omlaag dan omhoog waardoor de gemiddelde snelheid weer omhoog kan. Met bijna een gemiddelde van 36 km/u dender ik de wisselzone in. Net iets meer dan 5 uur heb ik over de 180km gedaan. Nu nog even 42,2 km hardlopen.

Het is een heel tof gezicht als je uit zo'n wisselzone vertrekt met het fietsen, terwijl er nog een heleboel fietsen staan. Nog toffer is het wanneer je terugkomt van het fietsen, dat er nog maar heel weinig fietsen staan. Onderweg heb ik er heel wat ingehaald maar, mijn minst goede onderdeel, het hardlopen gaat nu komen.


Deze wissel gaat langer duren want nu moeten echt de sokken aan. Niet alleen sokken maar, ook nog extra second skin onder mijn voet want, ik heb nog nooit een marathon gelopen zonder blaren. Sterker nog, ik heb nog nooit een marathon uitgerend. Ja, wel uitgelopen maar nooit continue gerend. Zou vandaag de allereerste keer worden dat ik hem zonder kramp of vermoeidheid al rennend zal uitlopen?
Het gameplan is simpel: Net als bij het fietsen niet boven de 75% van mijn maximale hartslag uitkomen. Hierdoor voorkom ik kramp en vermoeidheid. Deze wissel duurt duidelijk langer dan die van het fietsen. Ik trek naast mijn kuitsleeves ook nog dijsleeves aan. Deze moeten voorkomen dat mijn dijen te veel schudden tijdens het lopen. Het is, net als voor op mijn kuiten, een elastisch stuk stof dat moet helpen je bloed beter terug te laten terugstromen. Later, zo halverwege de marathon doe ik ze af omdat ze teveel knellen. Ik had ook besloten om te gaan lopen met mijn fietsbroek. Het tripak dat ik heb meegenomen blijft onaangetast in mijn wisseltas zitten. Tijd terug winnen is nu het belangrijkste en zo’n heel pak aantrekken kost gewoon teveel tijd. Daarnaast is zo’n pak bij een grote boodschap heel onhandig. Snel trek ik mijn fietsshirt uit en loopshirt aan. Als allerlaatste doe ik voordat ik mijn shoenen aantrek nog 2 siliconensokjes om mijn kleinste teentjes. Die hebben het altijd zo te voortduren en hebben steevast blaren. Met mijn teensokken en deze siliconentubs zal het leed minimaal zijn. Tenminste op mijn tenen. Nog voordat ik de wisselzone verlaat om te starten met het laatste onderdeel, de 42,2km lopen, ga ik nog even plassen. Beter nu dan tijdens.
Ik passeer de startlijn en druk gelijktijdig mijn horloge in. Het zwemmen was al 11 minuten sneller en het fietsen ook nog eens 18 minuten. Met de wissels meegerekend ben ik nu al minstens 30 minuten sneller dan vorig jaar. Nu de marathon zonder kleerscheuren uitlopen. Op naar 3 ronden in en rond de stad Kalmar.


Het begint al gruwelijk. Ik heb het dan over de binnenstad waar je na 200 meter doorheen moet. De douche op 100m na de start is verfrissend maar, 100 meter verder begint de ellende.
Kalmar is één van de oudste steden van Zweden. In de 12e eeuw werd een begin gemaakt met de vestingwerken in Kalmar, mede door zijn strategische ligging dicht bij de Deense grens. In de loop der tijd werden die vestingwerken uitgebreid tot een volwaardig kasteel waar in 1397 de ondertekening van de Unie van Kalmar plaatsvond. In die tijd hebben er diverse slagen in de buurt van Kalmar plaatsgevonden. Kalmar is vaak het toneel van een waar bloedbad geweest, en ook vandaag zou dat niet heel anders zijn. Van de 3038 startende deelnemers zullen er uiteindelijk maar 2169 finishen.
De bestrating uit die 11e eeuw kom je nog steeds tegen en de eerste 3km zijn alles behalve comfortabel. Je hele balansorgaan wordt hier op de proef gesteld. Je enkelbanden worden opgerekt alsof het elastiekjes zijn iedereen raad ik aan om hier de dag ervoor even kennis mee te maken. Hallo kinderkopjes uit de 11 eeuw.


De IRONMAN van Kalmar staat bekend als één van de mooiste en vlakste races waardoor er hele snelle tijden gezet. Daarnaast is de aanwezigheid en het enthousiasme van het publiek ongekend. Door de jaren heen heb ik inmiddels wel aan meer dan honderd events mee gedaan maar, hier staan werkelijk de meeste en uitzinnigste (nuchtere) mensen de atleten aan te moedigen.

Nog 3 rondjes en dan zit het erop. De eerst km gaat te snel. Ik zie 5;23 op mijn horloge staan en dat is echt te snel. De gedachten flitsten door mijn hoofd dat ik vandaag ook nog even de marathon onder de 4 uur gaat lopen. Ik heb gedachten maar ben ze niet! Terug naar de realiteit. Tempo aanpassen en op 70-75% van mijn maximale hartslag lopen met een snelheid zo rond de 6:00 min per km. Dit is een mooi tempo met de juiste hartslag. Het eerste rondje besluit ik, zoals altijd, op iedere 5 km wat water te pakken en mijn gelletjes in te nemen. De eerste ronde gaat voorspoedig en na 15km ben ik weer terug in de stad. Het parcours is hetzelfde als vorig jaar en voelt vertrouwd aan. Zelf die vrouw van dik in de 60, die ik vorig jaar zo bewonderde omdat ze 5 uur lang ritmisch op een pan stond te trommelen, staat er weer. Als ik voor de 2e keer door het cetrum ben geweest zie ik Jomara staan bij de kade van de camper en knik dat alles goed gaat. Ik zie haar glunderen omdat ze ziet dat het goed gaat. Ze rent een 100 meter mee en om de hoek staan de kids. Ik stop even en kus ze. Hier kan geen gelletje of energiedrank tegenop! Wat een energieboost en op naar de tweede ronde.


In deze ronde besluit ik iedere drankpost te pakken die er om de 2,5km staan. Even de spanning van de bennen af en checken of alles nog ok is. De eerste 15 km heb ik in 1:36 uur afgelegd en dat is volgens schema. Toch heb ik de gedacht om te gaan versnellen maar, blijf bij het gameplan. Uitlopen in een constante hartslag en tempo. In de derde ronde zal ik zien waarom dat veel belangrijker is dat te versnellen en te stoppen.
Ronde 2 voelt iets zwaarder maar heel goed te doen. Ik weet ook dat het echte spel pas in ronde 3 gaat gebeuren. Nog geen maand geleden heb ik mijn laatste 30km gelopen in 35graden om mezelf te trainen in de extreme hitte. Zweden ligt natuurlijk wel een stuk noordelijker maar, wie zegt dat ze hier niet een hittegolf kunnen hebben? Met de huidige temperatuur van 20graden is hier nu rennen een spreekwoordelijk eitje. Het begint zelf heel licht te miezeren en dat is uiteraard welkom. Ik ben inmiddels al weer door minstens zoveel mensen ingehaald al ik voorbij was gegaan en ken mijn plek in dit onderdeel. Gewoon doorgaan met wat wat je kan en op je eigen tempo. Ik kijk toch naar de bandjes die mensen dragen. Zo’n 2 km voor de finish ren je door een stadion en krijg je daar bij iedere ronde een bandje. Eerst een gele, dan een blauwe en dan een rode. Ze weten de kleuren wel uit te pikken die Zweden.


Met het blauwe bandje om mijn pols ren ik voor de 3e keer de stad binnen. Die kinderkopjes liggen er nog steeds en zijn geen millimeter minder geworden. Dat zal de komende 1000 jaar waarschijnlijk ook niet gebeuren.
Ronde 2 wordt na 30 km afgelegd in 3:29 en nog wat. Ik ervaar geen echte pijn. Ja, wat lichte gevoeligheid onder mijn voeten. Met name mijn rechter, daar zit op zeker een blaar onder. Niet groot maar, wel diep zal later blijken. Door de jaren heen is de grens van pijn aanzienlijk verschoven. Dat is wat meters maken en wedstrijden doen je brengen. Een bak ervaring maar het blijft gewoon een kwestie van doen. De Hoe en Wat vragen worden gaandeweg wel beantwoord. Nog 1 ronde te gaan van 12 km en bij hetzelfde punt als 2x eerder tref ik Jomara en de kids weer. Ik lach ze toe en geniet (hoe gek dit ook klinkt na meer dan 10 uur bezig te zijn) intens. Alles draait nog en nu is het uitlopen. Er komen wel weer gekke gedachtes binnen. “Ja, tot hier heb je geoefend en nu kan het ineens over zijn door kramp, vermoeidheid of je verstapt je!” Ik erken die gedachte en weet dat er een kern van waarheid in zit. Ik vereenzelvig mij er niet mee want, ik weet dat het niet feitelijk waar is. Op dit moment althans in het NU.


Je hebt gedachten en die zijn feitelijk waar of niet. It’s that simple! Waar is: ik ren daar nog steeds en niet feitelijk is dat ik kramp, vermoeidheid of mezelf verstap. Ik focus weer op het hier en nu. Ik ren, ik ren, ik ren, ik ben een triatleet, ik ben een triatleet, ik stop niet, ik stop niet, ik maak af waaraan ik begonnen ben, ik maak af waaraan ik begonnen ben, ik zal finishen, ik zal finishen. In die laatste ronde let ik er extra op dat ik niet te veel drink of eet, de juiste af- en opstapjes neemt van stoepen en bochten goed aansnijd. Lang blijven uitademen, lang blijven uitademen. Als er 1 hele waardevolle les is geleerd in het afgelopen jaar is het wel ademen geweest. Iets wat zo normaal is en je doet zonder na te denken en dat letterlijk je hele leven al. Dat zoiets zo belangrijk kan zijn en impact kan maken. Het is het terugbrengen van je focus naar de kern van je bestaan. Je adem, je ademt, in en uit, in en uit! In, even vast en langzaam uit. Omdat ik het eerder al die focus zo extreem heb toegepast in mijn halve triatlons, weet ik dat die impact zo groot is. Daarnaast zie ik het bij mijn clienten en de resultaten die zij ermee bereiken. ADEMHALEN IS KEY. De controle behouden over de hoeveelheid onzichtbare energie in de vorm van zuurstof, die opnemen en in laten werken en de verbruikte energie weer uitblazen. Lang uitblazend. Controlerend. Het voelt als een extra energiebron. Alleen als je dit pakt en toepast maak je een enorme voorwaartse sprong .


Ik merk op dat ik al een paar keer in ben gehaald door en jongen uit de 20-25 jarige groep. Hard komt hij me voorbij lopen, is een strak trisuit, en later zie ik hem weer wandelen en haal ik hem in. Constant blijf ik in beweging, op de drankposten na, ren gestaag door. Hij moet hierna nog 2 rondes want hij heeft nog maar 1 bandje om zijn pols. Ik besef me ineens dat ik nog nooit eerder in een marathon zo constant heb gelopen. Altijd moest ik stoppen door kramp, omdat ik te lang in een te hoge rode zone had gelopen. Ja, ik weet dat ik 1 uur lang in rood kan lopen of fietsen maar, dan is het ook echt klaar. Als je al uren bezig bent en dan je komt dan in het rood, dan zal je daarna altijd ergens de tol moeten betalen. Of tijdens een race, of door een veel langer herstel. Vandaag heb ik in beide geen zin want ik wil mijn tijd scherper neerzetten en nog levendig zijn om vanaf morgen leuke dingen met de kids te kunnen doen. De dagen erna zou is elleboogje indraaien op papa’s dij een hele effectieve manier om hem direct stil te krijgen.
In de laatste ronde besef je ook dat het hierna echt afgelopen is. Ik kom bij het punt waar ik de oude vrouw op haar pan zie trommelen. Ik begroet haar hartelijk met mijn duimen omhoog en zie haar lach verschijnen terwijl zij ritmisch door slaat en ik ren verder. Het is km 37 waarin ik mij bevind en nog 5 kilometer en 200 meter te gaan.


Heuveltje op, bocht naar rechts links om de pionnen heen en rechts omlaag, tunneltje in en weer omhoog en het bord met 38 km verschijnt. En terwijl het op mijn netvlies binnenkomt is daar ook een helse steek dwars over mijn linker voet. Mijn god wat is dit? Een helse elektrische shock trekt door mijn voet. Op Ibiza, was ik de zondag ervoor nog even wezen zwemmen en moet toen noodgedwongen het water uit omdat ik 5x gestoken was in amper 5 seconden. Ja, toen was ik echt klaar met mijn voorgenomen training. HELL NO! Die gaan we niet afmaken. Het water uit en snel. Heel snel.


Een kwallenbeet was uitgezonderd maar, de steek voelt gelijkwaardig aan. Even ben ik volledig uit mijn focus. Ik begon al te rekenen, als ik zou gaan wandelen wat dan mijn eindtijd zou zijn. Ben ik dan nog sneller dan de vorige keer. Tot dat moment kan ik oprecht van alles genieten maar, dan slaat de angst toe. De angst om het niet te halen, te falen, om op te geven. Nee, dat kan niet waar zijn. Ik ben tot zover gekomen en dan nu dit......ik moet stoppen, ik moet stoppen, ik moet stoppen.


Ik hoor mijn gedachten en ik voel mijn angst en ik moet een beslissing maken: stoppen of doorgaan.
Ik ren nog steeds en in die split second, die zekere veel langer duurde, besef ik het volgende; Ik heb pijn, maar de piek is al voorbij en ik kan doorrennen
Ik heb angst, maar met angst kan ik doorrennen
Ik hoef niet te reageren ik kan gewoon doorgaan
Ik focus op dat wat werkt en dat is mijn ademhaling

Zo voel je je onoverwinnelijk en zo heb je dit. Ik ben niet iemand die stopt, ik ga door. Ook met pijn, die was maar even kort en heftig. En ook met angst, dat is slechts een emotie en die komt en gaat. en ik ren nog steeds, ik loop niet ik ren, ik ren, ik ren en ik adem. Rustiger in en langzaam uit, rustig in en langzamer uit. Ik merk dat ik heel gek loop. Aangepast aan de pijnscheut maar, nog steeds ren ik. Mijn ademhaling is weer rustig en ik ben weer bij in het nu. Ik ren nog steeds, heb geen angst meer en adem weer rustig. Ik stop niet, ben niet gestopt en zal niet stoppen. Ik ren nog 3 km te gaan. Het stadion volgt nog 1 keer. Het rode bandje wordt rennend om mijn rechter pols geschoven. Later zal blijken dat het gele bandje al een jaar om de nek van Joyia’s (oudste dochter van 11 ) zit en dit jaar komt daar dit bandje bij. Volgend jaar moet ik wel meedoen om het trio aan bandjes voor haar compleet te krijgen, aangezien Joly de andere 2 van vorig jaar heeft.

In het stadion wordt ik aangesproken door een man. Het blijkt de Duitse buurman te zijn die naast onze camper staat. Hij ziet er nog strijdvaardig uit, terwijl ik aan zijn pols zie dat hij net het eerste gele bandje in ontvangst heeft genomen. Al rennend vertelt hij mij dat hij door een blessure nu minder hard kan lopen dan normaal. Ik hoor hem aan en bij de allerlaatste drankpost voor de finish houd ik mijn water omhoog en proost in de lucht op zijn goed afloop. Hij moet nog 2 rondjes terwijl ik aan mijn laatste kilometers bezig ben. Hij zal de race uiteindelijk uitlopen. Net als zijn vrouw die ook mee doet.

De laatste keer door de stad. Nog één keer door de douche en dan nog één keer over mijn kinderkopjes. Vanaf de ingang van de stad ren ik door de winkelstraten. Het publiek winkelt, wandelt en zit op de terrassen. Kijkend naar al dan niet de deelnemers aanmoedigend. Ik heb gemerkt dat als er mensen om me heen zijn, ik toch rechter op ga lopen. Dat heet er goed uit willen zien. Alhoewel ik later, bij het bekijken van de finishvideo mezelf toch aardig voorovergebogen zie lopen. Meer dan 10 uur bezig zijn eist toch zijn tol in de uitvoerende vorm. Over de finish gesproken, deze ligt op 2/3 van al die klinkers. Ik ren nog 1 keer door het kasteel, daarbinnen liggen misschien wel de meest verschrikkelijke kopjes, oppassen met de bocht naar links en dan een 50 meter door naar de laatste bocht naar rechts. Ik kijk nog even goed of hier niks gevaarlijks ligt want, hier plat gaan betekent gehavend en eventueel bebloed over de finish komen en dan hoeft ook niet. Zo’n bloedstrijd was het ook weer niet. Het volgende rechte stuk is weer zo’n 50 meter en dan de laatste bocht naar links. Ik neem de bocht en besef dat ik nu echt naar de finish ren om er ook doorheen te lopen. Alle vorige rondes moest ik net voor de finishstraat rechtsaf naar mijn volgende ronde. Nu is er geen volgende ronde meer. Die finishstraat is een opgezette haag aan masten en lampen met aan weerszijden tribunes van 10 rijen hoog. Daartussen ligt een fluweel rood tapijt ligt te wachten. Je rent dan tenslotte door die haag van spotlights rent richting de finish aangemoedigd door het publiek rondom je. Iedereen die hier de finish haalt en zijn/haar laatste 25 meter rent, hobbelt, waggelt of zelfs kruipt krijgt hier de legendarische woorden toegesproken: “YOU-ARE-AN-IRONMAN!” Ik bedenk me ineens dat dat vorig jaar niet het geval was. Bij mijn finish zat de finishspreker in een verhaal waarin die zin duidelijk niet paste. Dit jaar zal ik het horen, zal de boodschap persoonlijk geleverd worden, sta ik desnoods stil bij hem indien dit niet het geval is. Ik zal hem eerst de gelegenheid met een high five om iets subtieler de aandacht te trekken.

Mijn laatste 100 meter zijn ingegaan. Ik doe mijn oordopjes uit want die klei van was heeft perfect zijn werk gedaan. Ik heb zoveel mogelijk de wind en de herrie afgesloten om meer één te worden met wie ik hier wil worden. Een triatleet die triatlons heeft gedaan (en nog vele zal gaan doen) Normaal ren ik altijd met muziek op, omdat dit tijdens wedstrijden verboden is (en ook logisch is) voel ik me toch prettig met minder prikkels om me heen. Ik ben hier op zoek gegaan naar een krachtigere versie van mezelf. IK heb hier de bullshit in mijn hoofd aangehoord. En ondanks al die conversaties in mijn hoofd, en nee die zijn niet te stoppen, maar je kan ze wel negeren, ben ik doorgegaan. Heb erkend wie ik moet zijn en wat ik moet doen om te komen waar ik wil komen. Ik heb genoten en weer geleerd wat je echt moet doen om de finish te halen. Niet stoppen, maar blijven doorgaan.

Mijn wax is eruit en het geluid komt nu veel meer binnen. Inmiddels weet ik dan het afsluiten ook een manier is om geen aandacht aan iets anders te kunnen geven en daarmee energie en focus vast te kunnen houden ipv te verliezen. Al die bespaarde energie is vandaag toegevoegd om deze prestatie te leveren. Een vreemde emotie overvalt me. Dit is eindigend. Straks over deze finish komend ben ik klaar. Deze race komt tot een echt eind. Alles is toch zo snel gegaan, de echte tijd is gelukkig bijgehouden en zie ik in de verte verschijnen. Op mijn horloge had ik al een hele tijd niet meer doorgeklikt naar de totaal tijd. Dit was één grote hartslagtraining met als doel krachtig te eindigen en energie over te houden voor de dagen die hier nog volgen en later. Over 2 weken staan er in 1 weekend zelf 2 wedstrijdjes gepland en daar wil ik wel lekker knallen. Ik zie 1 uur en 18 minuten en nog iets op het bord staan. Ik hoor mijn naam een paar keer, het applaus om me heen, alles word lichter en zelfs mijn rechterblaarvoet in gevoelloos geworden. Ik steek mijn rechter hand op in een high five (op video blijkt het toch echt meer een middle five te zijn) en hoor de woorden tot mij komen; MICHEL YOU ARE AN IRONMAN. Een paar stappen verder passeer ik de finishlijn in 11:18:56. Mijn beide armen steek ik krachtig in de lucht. I MADE IT, again! En daar waar ik vorig jaar nog dacht van klaar ermee, wist ik toen direct één ding zeker: Volgend jaar absoluut weer en sneller!

Ik loop verder, krijg een medaille om mijn nek en hoor hard naast mij; “Michel, Michel hier zijn we!” Agaath, de vrouw van Peter is uitzinnig. “Wow, zeg wat ongelooflijk goed! Jij en Peter hebben allebei je tijd met een half uur verbeterd. Peter is zelfs 2de geworden in zijn klasse!” Ik glunder en zie Jomara en de meiden achter haar verschijnen. Ik zoek een plekje aan de zijkant van het hek waar ik ze kan omhelzen en kussen. Het voelt euforisch om daar te staan en te zien hoe anderen met je mee hebben geleefd. Iedereen is blij en dol enthousiast. we omhelzen en kussen elkaar en maken nog een paar foto’s. Ze weten dat het gedeelte achter de finish is afgeschermd. Daar worden alleen maar de atleten toegelaten. Ze geven mij aan om daar lekker heen te gaan. Ik zal ze later weer bij de camper ontmoeten als ik helemaal klaar ben. Ik maak nog 1 foto bij het scherm van IRONMAN en loop met mijn mijn foliedeken naar de achterkant van de finish. Hier kan je douchen, eten, gemasseerd worden en vooral even bijkomen. Ik loop daar in vergelijking met anderen nog aardig soepel rond. Ik zie dat sommige echt goed stuk zitten. Iedereen hier heeft een wereldprestatie geleverd, iedereen weet wat er gepresteerd is en vooral wat ervoor gedaan is. Ik kijk blij en voldaan rond. Hier geniet ik intens van. Mensen die zichzelf uitdagen naar een volgend level. Deze sport is zo mooi en synoniem voor het leven. Het gaat niet om in welk tempo je het doet maar, dat je het doet en blijft doen. En ja, je zal shit meemaken, soms op de meest onverwachte momenten. Soms misschien op je allerbeste moment. Het gaat er telkens weer om; hoe goed ben je voorbereid en hoe snel kan je omschakelen wanneer de situatie dit vraagt? Waar kan je jezelf nog in verbeteren en in hoeverre ben je bereid om dat te doen? Hoe belangrijk is dit voor je en waarom? Nee, ik zal nooit bij de aller snelsten horen. maar ik ben wel bereid om mezelf iedere keer uit te dagen om dit steeds beter en sneller te kunnen doen.

De belangrijkste conclusies van deze race.

  •  Ik heb een krachtigere constante versie van mezelf gecreëerd en die neem ik mee
  • Ik heb de bullshit die er (altijd op enig moment) intern draait aangehoord, genegeerd en doorgegaan.
  • Ik heb erkend wie ik moet zijn en wat ik moet doen om te komen waar ik wil komen
  • Ik weet dat dit alles alleen maar mogelijk is door de liefde die ik ontvang van (en terug kan geven aan) mijn gezin. Hoe energieker ik ben, hoe meer ik er voor hun kan zijn.
  • Ik weet dat ik met een groep bijzonder uitzonderlijke mensen mag werken die zichzelf iedere keer ook wil uitdagen om dingen groter, sneller of beter te doen. Ik help ze om dat doel te bereiken.
  • Ik weet dat ik de kwaliteit van mijn leven en dat van de mensen om mij heen positief kan beïnvloeden door iedere keer weer mijn standaarden te verhogen.
  • Ik dankbaar ben voor het mogen beleven van deze dag en de dagen die nog volgen.

Volgend jaar sta ik er weer. Beter, sneller en krachtiger. Game ON!

 

Deel dit bericht:

Nieuws

  • Maak jouw Goede Voornemens waar

    Maak jouw Goede Voornemens waar met het unieke Back In Shape Programma. Raak ...

    Lees meer
  • PROGRAMMA KERSTWEEK 2018

    Tussen Kerst en Oud & Nieuw hebben we een speciaal aangepast programma. Stilzitten in deze periode is een optie maar, dit is niet

    Lees meer
Meer nieuws
  • Personal Training

    Wil jij nóg meer resultaat?

    Onder begeleiding van onze motiverende experts met een trainingsplan op maat

    Meer info
  • Fitness

    Fitness

    Train individueel, onder toeziend oog van onze fitness experts

    Lees meer
  • Groepslessen

    Groepslessen

    Neem deel aan onze energieke groepslessen; altijd vaste tijden, een gemotiveerde instructeur

    Lees meer
  • Herman Specker

    "Ik wist dat het anders moest, maar zag niet in hoe en hoe erg het nodig was. In januari 2017 besloot ik er iets aan te doen"

    Herman Specker
  • "Door Jomara en Michel heb ik geleerd, dat mijn lichaam tot veel meer in staat is, dan ik dacht!"

    Renske
  • Sabine Bartelse-van Zeijl <br>Media Consultant at SABINE

    "Michel heeft mij geleerd hoe ik mijn grenzen nog meer kan verleggen door het aanleren van betere technieken!"

    Sabine Bartelse-van Zeijl
    Media Consultant at SABINE
  • Thom Bartelse <br> National On Premise Manager at Red Bull

    "Michel leerde mij: No Excuses!"

    Thom Bartelse
    National On Premise Manager at Red Bull
  • "Morgen weer een dag, was mijn eeuwige excuus totdat ik bij Active Sports Premium Club ging trainen. "

    Jerrel Demijn
    Senior projectmanager
  • Frerika

    "Michel heeft ervoor gezorgd, dat ik in korte tijd het vertrouwen in mijzelf terug heb gevonden!"

    Frerika
  • Simone Luneburg <br> Owner at Klein Maar Dapper

    "Dankzij Michel voel ik me veel beter met als grootste overwinning: het lopen van de marathon!"

    Simone Luneburg
    Owner at Klein Maar Dapper

Om jou zo goed mogelijk te helpen de juiste informatie te vinden, gebruiken we cookies op deze website. Hiermee kunnen we (soms in samenwerking met derden) jouw internetgedrag volgen. Als je verder gaat op deze website, gaan we er vanuit dat je daar akkoord mee bent. Meer weten? Bekijk onze cookiepagina.